بر کسی پوشیده نیست که درصد فزاینده ای از آمریکایی ها را می توان اضافه وزن یا چاق در نظر گرفت و این شامل کودکان نیز می شود. تعداد بچه های 2 تا 19 ساله که می توانند باشند به عنوان چاق طبقه بندی می شود اکنون به 20 درصد یا از هر پنج یک نفر افزایش یافته است.

دکتر جک یانوسکی، متخصص غدد اطفال در National. موسسه سلامت کودک و توسعه انسانی، دکتر سانجی گوپتا، خبرنگار ارشد پزشکی CNN در پادکست خود به نام Chasing Life گفت.

در مورد کودکان، پزشکان چاقی را کمی متفاوت از بزرگسالان تعریف می کنند. شاخص توده بدنی کودکان – همانطور که اندازه گیری شده ناقص است – به همین ترتیب محاسبه می شود (وزن بر حسب کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد بر متر)، اما آستانه چاقی BMI 30 یا بالاتر نیست.

درعوض، بچه ها با سایرین هم سن و جنس مقایسه می شوند. اگر BMI آنها مساوی یا بیشتر از صدک 95 باشد (اگر از 100 کودک دیگر هم سن و جنسشان 95 بزرگتر باشد)، در این صورت چاقی در نظر گرفته می شود. چاقی شدید داشتن BMI برابر یا بیشتر از صدک 120 است.

علاوه بر انگ اجتماعی – سنگین تلقی شدن یکی از شایع ترین دلایلی است که بچه ها در مدرسه مورد آزار و اذیت قرار می گیرند – حمل وزن اضافی می تواند منجر به مشکلات سلامتی حال و آینده شود.

یانوسکی گفت: “بیشتر افرادی که در سن پنج یا شش سالگی وزن دارند، در طول دوران نوجوانی و بزرگسالی همچنان با مشکلات وزن بدن مواجه خواهند شد.”

اثرات منفی بر سلامتی فرصتی برای ایجاد خواهد داشت. او گفت: “ما می دانیم که این افراد در نتیجه بیشترین خطرات را از بدن بالاتر خود (چربی) متحمل خواهند شد زیرا وزن بدن آنها در طول سال ها بالا خواهد بود.”

فکر می کنید وقت آن رسیده که با فرزندتان درباره وزن صحبت کنید؟ صحبت کردن با کودک در هر سنی در مورد وزن یک موضوع حساس برای والدین و متخصصان اطفال است. بالاخره بچه ها در حال رشد هستند، بدنشان در حال تغییر است و قرار است در حین رشد وزن اضافه کنند. دانستن اینکه چه چیزی سالم و مناسب، و از نظر اجتماعی و شخصی قابل قبول است، می تواند برای والدین و فرزند احساس ذهنی کند.

یانوسکی گفت: “به طور کلی، شما باید از ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود شروع کنید.” “به یاد داشته باشید، بچه ها در اندازه ها و شکل های مختلف هستند. و تقاضای کالری آنها بر اساس جایی که در چرخه رشد خود هستند بسیار متفاوت خواهد بود. بنابراین از آنها بخواهید فرزندتان را اندازه گیری و معاینه کنند (تا ببینند که آیا فکر می کنند این یک وضعیت مهم پزشکی است یا خیر.”

اگر والدین خیلی سخت رفتار کنند، بچه‌ها ممکن است افسرده یا رنجیده شوند، احساس ننگ داشته باشند یا از دیگران جدا شوند. حتی ممکن است برخی برای کاهش وزن دچار اختلالات خوردن شوند.

یانوسکی گفت: «والدین باید هوشیار و پاسخگوی فرزندان خود باشند و بیشتر آنها را در مورد روابطشان با غذا شرمنده نکنند تا از این مشکلات جلوگیری کنند.»

در اینجا پنج نکته اصلی یانوسکی آورده شده است:

آرام قدم بزنید

مانند بولدوزر با نگرش “والدین بهتر می دانند” وارد نشوید.

یانوسکی گفت: “متواضع باشید و مراقب نحوه صحبت خود باشید زیرا اغلب تعصب و انگ وزن وجود دارد.” «فرزندان شما باید در به اشتراک گذاشتن نگرانی ها یا مشکلات خود احساس راحتی و امنیت کنند. اگر نیاز به ایجاد تغییرات یا در نظر گرفتن روش های درمانی دارید، به خاطر داشته باشید که تصمیم گیری یک فرآیند مشترک است.

هیچ کس اندازه بدن “درست” وجود ندارد

کودکان کار در حال پیشرفت هستند و جهش رشد طبیعی است.

یانوسکی گفت: «به یاد داشته باشید که طیفی از وزن‌های سالم وجود دارد و قرار است کودکان به خصوص در دوران بلوغ رشد کنند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی فرزند شما می توانند با شما در مورد آنچه برای فرزند شما مناسب است صحبت کنند.

دکمه آسان را بزنید

انتخاب های سالم را پیش فرض قرار دهید.

یانوسکی گفت: «با در نظر گرفتن غذاها و تنقلات موجود در خانه، محیطی سالم ایجاد کنید. به عنوان مثال، هنگامی که کودکان گرسنه از مدرسه به خانه می آیند، یک بشقاب میوه و سبزیجات تازه به او بدهید. برای وعده های غذایی، سروی به سبک خانوادگی را سر میز ارائه ندهید، بلکه غذای همه را در آشپزخانه بپزید.»

از کیک به عنوان هویج استفاده نکنید

از غذا نباید به عنوان انگیزه استفاده کرد.

یانوسکی گفت: «غذا را بهترین پاداش برای رفتار، نمرات یا کارهای روزمره قرار ندهید». غذاهای بسیار خوش طعم را پاداش جشن ها نکنید. می‌توانید فعالیت‌ها یا سایر پاداش‌های غیرغذایی را جایگزین کنید.»

با رشد آنها ثابت است

بدن کودک در یک حالت شار دائمی است، اما نگرش والدین باید ثابت باشد.

یانوسکی گفت: «با انتظارات خود سازگار باشید. “وقتی ناسازگار هستید، تغییر بین سست و بیش از حد شدید، یک مشکل است.”

وی خاطرنشان کرد که والدین اغلب انضباطی هستند. او گفت: «اما ما باید از افراط در این مسیر پرهیز کنیم، تا بتوانیم در دسترس فرزندانمان باقی بمانیم و به آنها کمک کنیم تا در دوران بسیار دشوار زندگی خود به راه خود ادامه دهند.»