خیلی سریع – دیروز ناهار چی خوردی؟ با کسی بودی؟ کجا بودید؟ می توانید صحنه را تصویر کنید؟ توانایی به خاطر سپردن چیزهایی که در گذشته برای شما اتفاق افتاده است، به ویژه بازگشت به گذشته و یادآوری جزئیات کوچک اتفاقی، ویژگی بارز آن چیزی است که روانشناسان آن را حافظه اپیزودیک می نامند – و تحقیقات جدید نشان می دهد که این توانایی ممکن است انسان ها با پرندگانی به نام jays اوراسیا به اشتراک بگذارند.

جیمز دیویس، نویسنده اول این مطالعه که در 15 می در مجله منتشر شد، گفت: با حافظه اپیزودیک، “شما یک رویداد یا یک قسمت را به خاطر می آورید، از این رو نام آن است.” PLOS One. «شما به نوعی آن را از نظر ذهنی دوباره زنده می کنید. همچنین شامل انواع دیگری از جزئیات است که آن تجربه را می‌سازد، بنابراین صداها، مناظر، حتی افکار یا خلق و خوی شما در آن زمان.

دیویس، دانشجوی دکترای روانشناسی در آزمایشگاه شناخت تطبیقی ​​دانشگاه کمبریج، افزود: حافظه اپیزودیک با حافظه معنایی، که یادآوری اطلاعات واقعی است، متفاوت است.

او گفت: «اغلب مفید است که در مورد حافظه اپیزودیک به عنوان یادآوری فکر کنیم، در حالی که حافظه معنایی فقط دانستن است. واقعاً یک یادآوری آگاهانه در کار نیست.»

در حالی که حافظه اپیزودیک جدایی ناپذیر از نحوه تجربه بیشتر مردم از جهان است، برای دانشمندان دشوار است که ثابت کنند حیوانات غیرانسانی این توانایی را دارند یا خیر – در نهایت، آنها نمی توانند به ما بگویند که به چه چیزی فکر می کنند. با این حال، برای چندین دهه، دانشمندان در حال ابداع آزمایش‌هایی برای بررسی توانایی حیوانات در به خاطر سپردن رویدادهای قبلی بوده‌اند و شواهدی از حافظه اپیزودیک‌مانند در موجودات مختلف یافته‌اند. کبوترها، سگ ها و کاسه ماهی.

Corvids – گروهی از پرندگان که شامل کلاغ‌ها، زاغ‌ها و jays هستند – بسیار باهوش هستند، و مطالعات قبلی نشان داده‌اند که آنها قادر به حافظه اپیزودیک هستند که ممکن است به آنها کمک کند تا تکه‌هایی از غذایی را که برای بعداً پنهان کرده‌اند پیدا کنند. در سال 1998، دکتر نیکولا کلایتون ابداع کرد آزمایش با اسکراب jays که در آن به نظر می رسید پرندگان به یاد می آورند که چه نوع غذاهایی را در نقاط مختلف پنهان کرده بودند و چند وقت پیش.

این ابزار برای یافتن شواهدی از یادآوری اپیزودیک – به نام پروتکل “چه، چه زمانی، کجا” – در میان دانشمندانی که حافظه حیوانات را مطالعه می کنند، استاندارد شده است. اما دیویس، که مشاور کلیتون است، می‌خواست راه‌های دیگری برای آزمایش این توانایی شناختی بیابد.

دیویس گفت: “اگر فقط از یک روش استفاده می کنید، احتمالاً در آن روش خطا وجود دارد.” “اگر از چندین روش مختلف استفاده می کنید که یک چیز را به روش های کاملاً متفاوت آزمایش می کنند، به شواهد بسیار قطعی تری منجر می شود.”

محققان رویکرد جدیدی را در مورد ژی های اوراسیا ابداع کردند و آنچه که آنها دریافتند می تواند پیامدهایی برای مطالعه حافظه انسان داشته باشد.

تست حافظه اتفاقی

طرح آزمایشی جدید دیویس و کلایتون از مفهوم حافظه اتفاقی استفاده کرد.

ایده این است که با حافظه اپیزودیک انسان، جزئیات رویدادهایی را به یاد می آوریم که در آن زمان لزوماً به هیچ چیز مربوط نبودند. ما فعالانه سعی در به خاطر سپردن این موضوع نداشتیم،” دیویس گفت. اما اگر چند روز بعد از شما در مورد آن سؤال شود، ممکن است آن جزئیات را به خاطر بسپارید.»

این کمی اطلاعات به ظاهر بی اهمیت است که شما آگاهانه آن را به خاطر بسپارید – به عنوان مثال، یادآوری آنچه برای ناهار دیروز خورده اید. این جنبه از حافظه اپیزودیک گاهی اوقات به عنوان “سفر ذهنی در زمان” نامیده می شود.

برای اینکه بفهمند آیا ژیله های اوراسیا قادر به سفر ذهنی در زمان هستند، محققان با پرندگانی کار کردند که برای یافتن غذای پنهان شده در زیر فنجان ها آموزش دیده بودند. دیویس یک ردیف از چهار فنجان پلاستیکی قرمز یکسان گذاشت و به پرندگان اجازه داد تا او را در حال گذاشتن تکه‌ای غذا زیر یکی از فنجان‌ها مشاهده کنند. سپس جیزها مجبور شدند به خاطر بیاورند که غذا زیر کدام فنجان پنهان شده بود. به حد کافی ساده است.

برای مرحله بعدی آزمایش، دیویس تغییرات کمی در ظاهر فنجان ها ایجاد کرد، مانند اضافه کردن برچسب یا رشته های رنگارنگ، اما یک بار دیگر غذا را زیر همان فنجان در ترکیب پنهان کرد. برای پرنده‌ای که به دنبال خوراکی می‌گردد، آن رشته‌ها و برچسب‌ها اطلاعات اتفاقی به ظاهر بی‌اهمیتی بودند – در این مرحله، آنها فقط باید نگران موقعیت فنجان برای یافتن غذا باشند.

اما در مرحله آخر آزمایش، آن جزئیات کوچک تزئین فنجان به طور غیرمنتظره ای مهم شد. دیویس موقعیت فنجان ها را تغییر داد تا پرندگان دیگر نتوانند به اطلاعاتی که زمانی بسیار مهم بود تکیه کنند که کدام فنجان در ردیف حاوی غذا است. (از آن زمان، خوراکی ها از فنجان ها برداشته شده بود، تا احتمال اینکه پرندگان فقط غذا را بوسیله عطر پیدا کرده اند، رد شود.) با این حال، پس از 10 دقیقه استراحت، جیزها هنوز هم توانستند فنجان های همراه با خوراکی ها را پیدا کنند.

دیویس پیشنهاد کرد که فرآیند ذهنی پرندگان ممکن است شامل این باشد که از خود بپرسند: “غذا کجاست؟ یادم می آید که رفتم سراغ آن که مربع سیاه روی آن بود. دیویس گفت، من به آن یکی خواهم رفت. به نظر می‌رسید که جِی‌ها در حال بازگشت به خاطرات خود بودند تا جزئیات مربوط به تزئینات فنجان را بازیابی کنند و در استفاده از این اطلاعات برای یافتن غذای پنهان بسیار موفق بودند.

گفت: “این مطالعه شواهد قوی برای حافظه اپیزودیک در جیزهای اوراسیا ارائه می دهد.” دکتر جاناتون کریستال، استاد برجسته علوم روانشناسی و مغز در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون که با این پروژه درگیر نبود. “اگر بتوانید پس از رمزگذاری اتفاقی به این سوال غیرمنتظره پاسخ دهید، این به یک استدلال قوی تبدیل می شود که می توانید آن را به گذشته به خاطر بیاورید و به قسمت قبلی که در قلب مستندسازی حافظه اپیزودیک است.”

یک جِی اوراسیا همان فنجان را در مرحله حافظه آزمایش انتخاب می کند. (جیمز دیویس از طریق CNN Newsource)

کریستال گفت که مطالعاتی مانند این مطالعه که با هدف شناسایی توانایی های حیوانات برای ایجاد خاطرات اپیزودیک انجام می شود، تا حدی به دلیل نقش بالقوه آنها در زمینه تحقیقات حافظه انسانی مهم است.

کریستال گفت: “بیماری بزرگ حافظه بیماری آلزایمر است و البته ناتوان کننده ترین جنبه بیماری آلزایمر از دست دادن عمیق حافظه اپیزودیک است.”

از آنجایی که داروهای آلزایمر برای انسان همیشه قبل از رسیدن به آزمایشات انسانی تحت آزمایشات حیوانی قرار می‌گیرند، او خاطرنشان کرد که برای دانشمندان مهم است که بتوانند بررسی کنند که آیا این داروها واقعاً بر نوع خاطراتی که بیماران آلزایمری از دست می‌دهند تأثیر می‌گذارند یا خیر.

او گفت: «فقط بهبود حافظه کافی نیست، ما باید حافظه اپیزودیک را بهبود ببخشیم،» و درک بهتر نحوه آزمایش حافظه اپیزودیک مانند در حیوانات می تواند به این امکان کمک کند.