در 5 ماه مه، خبر فوری مبنی بر پذیرفتن توافق آتشبس توسط حماس در سراسر غزه پخش شد و مردم را به خیابانها فرستاد تا جشن بگیرند. با این حال، شادی آنها کوتاه مدت بود، زیرا اسرائیل با حمله زمینی مرگبار به رفح پیش رفت.
پس از هفتهها مواجهه با اتهامات اسرائیل و آمریکا مبنی بر اینکه مواضعش مانع پیشرفت در مذاکرات آتشبس میشود، حماس تصمیمی راهبردی گرفت که با آن عملاً بر دشمن خود غلبه کرد. توپ اکنون در زمین اسرائیل و در نتیجه، زمین حامی اصلی آن، ایالات متحده است.
اگر توافقی برای یک آتشبس پایدار منعقد نشود، اسرائیل بهعنوان خرابکننده واقعی صلح و آمریکا بهعنوان یک واسطه ناصادق آشکار خواهد شد.
در حال حاضر نشانه هایی وجود دارد که این دو در حال انجام یک بازی هستند و سعی می کنند روایات غیرقابل قبولی را به افکار عمومی جهانی بفروشند مبنی بر اینکه اسرائیل از توافقی که به حماس پیشنهاد شده بود آگاه نبوده و ایالات متحده با عملیات اسرائیل در رفح مخالف است.
علیرغم ظاهر تعجب و حیرت عمومی توسط هر دو، ممکن است آنها بدانند و انتظار داشته باشند که در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.
اسرائیل مدعی شده است که این توافق را رد می کند زیرا از مفاد جدید گنجانده شده در آن مطلع نبوده است، اما گزارش هایی وجود دارد که بیل برنز، رئیس سیا، که در مذاکرات شرکت دارد، به طرف اسرائیلی اطلاع رسانی کرده است. و با توجه به حمایت “آهنین” پرزیدنت جو بایدن از اسرائیل، بعید به نظر می رسد که دولت او در مورد توافقی مذاکره کند که به نفع متحدانش نباشد.
آمریکا نیز به نوبه خود مدعی شده است که به شدت با حمله زمینی اسرائیل به غزه مخالف است. و با این حال، عملیات آغاز شده و پاسخ دولت بایدن به آن بوده است آن را بازی کنید، نه تقبیح آن. جان کربی، سخنگوی شورای امنیت ملی آمریکا گفت که ظاهراً این تهاجم کاملی نبود که همه انتظار داشتند، بلکه یک عملیات “محدود” بود، بنابراین به طور غیرمستقیم نشان می داد که ایالات متحده از برنامه های اسرائیل آگاه بوده است.
در این زمینه، مهم است که عملیات «محدود» دیگری را به خاطر بسپاریم که ظاهراً ایالات متحده با آن مخالفت کرد و معلوم شد که چندان «محدود» نیست. در آغاز تهاجم اسرائیل به لبنان در سال 1982، مناهم بگین، نخست وزیر وقت اسرائیل، ادعا کرد که ارتش اسرائیل تنها به 40 کیلومتری (25 مایلی) وارد خاک لبنان می شود تا مواضع گروه های مسلح فلسطینی را که شمال اسرائیل را بمباران کرده بودند، «از بین ببرد».
جای تعجب نیست که نیروهای اسرائیلی در 40 کیلومتری توقف نکردند و تمام 110 کیلومتر (68 مایل) را تا پایتخت بیروت پیشروی کردند و آن را تصرف کردند. دولت اسرائیل در تلاش برای سرپوش گذاشتن بر فریب خود، مدعی شد که تهاجم تمام عیار به دلیل “وضعیت روی زمین” ضروری است – توجیه ضعیفی که حتی الکساندر هیگ، وزیر خارجه وقت آمریکا نیز آن را تکرار کرد. اسرائیلی ها تا سال 2000 از لبنان خارج نشدند.
در طول این جنگ اسرائیل علیه غزه، هیچ هشداری علنی از سوی ایالات متحده که اسرائیل به آن توجه کرده باشد، اعلام نشده است. در واقع مشخص نیست که تا چه حد چنین هشدارهایی صرفاً برای اعمال فشار بر دولت اسرائیل و در عین حال ادامه حمایت از هر حرکت آن است. از این نظر، باید به گزارشهایی که دولت بایدن در حال تعلیق است، توجه کرد یک محموله اسلحه به اسرائیل برای تحت فشار قرار دادن آن برای توقف تهاجم تمام عیار به رفح.
در چارچوب این عملیات ظاهراً «محدود»، این نگرانکننده است که ایالات متحده به نیروهای اسرائیلی که سمت فلسطینی گذرگاه رفح با مصر را اشغال کردهاند، تأیید ضمنی میدهد.
تسلط اسرائیل بر گذرگاه فلسطینی ها نه تنها باعث وحشت در غزه شد، جایی که مردم از مسدود شدن کامل کمک های مورد نیاز وحشت دارند، بلکه قاهره را نیز به شدت نگران کرد که این حمله را محکوم کرد.
مصر در گذشته بارها هشدار داده است که هرگونه حضور نظامیان اسرائیلی در سمت فلسطینی فیلادلفی کریدور نقض توافقنامه کمپ دیوید و پروتکل فیلادلفی است که بر اساس آن این منطقه باید غیرنظامی شود.
پیمان صلح کمپ دیوید بین اسرائیل و مصر در سال 1979 با میانجیگری و ضمانت ایالات متحده انجام شد. بعداً در سال 2005 پس از خروج اسرائیل از نوار غزه، با پروتکل فیلادلفی اصلاح شد. مصر به مفاد این توافق پایبند بوده است، اما اکنون به نظر می رسد که اسرائیل چنین نیست.
دولت بایدن ممکن است فکر کند با «محدود» جلوه دادن تهاجم اسرائیل به رفح، انتقادات را با موفقیت منحرف میکند، اما اشغال گذرگاه با نقض معاهده مورد حمایت آمریکا، پیامی روشن میفرستد که آمریکا و اسرائیل هیچ تردیدی در مورد آن ندارند. در تمام قراردادهایی که امضا کرده اند قدم می زنند.
این در حالی است که واشنگتن تمام تلاش خود را برای محافظت از اسرائیل در برابر عواقب قانونی جنایاتی که در غزه مرتکب می شود انجام می دهد و در نتیجه قوانین بین المللی را تضعیف می کند. مقامات آمریکایی قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل را «الزامآور» خواندهاند، دیوان بینالمللی دادگستری را بهخاطر به رسمیت شناختن وضعیت غزه بهعنوان یک نسلکشی «قابل قبول» محکوم کرده و دادگاه کیفری بینالمللی را تهدید کردهاند که در صورت صدور حکم بازداشت برای مقامات اسرائیلی، تحریمهایی خواهد داشت.
همانطور که اوضاع اکنون پیش می رود، بایدن به سمت شکست در انتخابات نوامبر و بر جای گذاشتن میراث وحشتناکی پیش می رود: نظارت بر نسل کشی در غزه و تضعیف نظم حقوقی بین المللی برای هموار کردن راه برای جنایات بیشتر و مصونیت از مجازات.
هنوز برای تغییر مسیر دیر نیست. بایدن باید فشار واقعی و قاطع بر اسرائیل اعمال کند تا توافق آتش بس دائمی با حماس را بپذیرد، به طور کامل از غزه عقب نشینی کند، محاصره را بردارد و اجازه دهد تا دسترسی کامل بشردوستانه و بازسازی آغاز شود.
نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوماً بیانگر موضع تحریریه الجزیره نیست.