نامه های کوهنورد اورست لحظات تاریکی را آشکار می کند

جورج مالوری به دلیل اینکه یکی از اولین کوهنوردان بریتانیایی بود که در دهه 1920 تلاش کرد تا از ارتفاعات سرگیجه‌آور قله اورست بالا برود – تا زمانی که این کوه جان او را گرفت، مشهور است.

نزدیک به یک قرن بعد، نامه‌های دیجیتالی شده جدید امیدها و ترس‌های مالوری را در مورد صعود به اورست روشن می‌کنند، که منجر به آخرین روزهای قبل از ناپدید شدن او در حالی که به سمت اوج می‌رفت، می‌شود.

در 8 ژوئن 1924، مالوری و کوهنورد دیگر، اندرو ایروین، تیم اعزامی خود را در تلاش برای صعود به قله ترک کردند. آنها هرگز دوباره زنده دیده نشدند.

با این حال، سخنان مالوری اکنون برای اولین بار به صورت آنلاین در دسترس است. کالج Magdalene، کمبریج، جایی که مالوری در مقطع کارشناسی از سال 1905 تا 1908 در آن تحصیل کرد، اخیراً صدها صفحه مکاتبات و سایر اسناد نوشته و دریافت شده توسط وی را دیجیتالی کرد.

در طول 18 ماه گذشته، بایگانی‌ها اسناد را برای آماده‌سازی برای صدمین سالگرد ناپدید شدن مالوری اسکن کردند. کالج مجموعه‌ای از نامه‌ها و دارایی‌های مالوری را در نمایشگاه «جرج مالوری: مجدلیه به کوه» که در 20 ژوئن افتتاح می‌شود، به نمایش می‌گذارد.

نامه‌های اورست، آماده‌سازی دقیق و آزمایش‌های تجهیزات مالوری و خوش‌بینی او در مورد چشم‌انداز آنها را تشریح می‌کند. اما نامه‌ها جنبه تاریک‌تر کوهنوردی را نیز نشان می‌دهند: آب و هوای بد، مسائل بهداشتی، شکست‌ها و تردیدها.

مالوری چند روز قبل از ناپدید شدنش در آخرین نامه به همسرش، روث، مورخ 27 می 1924، نوشت که شانس “50 بر 1 علیه ما” بود.

مالوری نوشت: «این در کل زمان بدی بود. “من به تلاش های عظیم و خستگی و ناامیدی که از در چادر نگاه می کنم و به دنیایی از برف و امیدهای از بین رفته نگاه می کنم.”

او در ادامه به تشریح یک برس دلخراش با مرگ در طی یک صعود اخیر پرداخت، زمانی که زمین زیر پایش فرو ریخت و او را معلق گذاشت «نیمه کور و بی‌نفس»، وزنش را فقط با تبر یخی که روی شکافی آویزان بود تحمل می‌کرد. “یک سیاهچاله بسیار ناخوشایند.”

نامه های دیگری که مالوری با روت رد و بدل کرده بود در زمان خواستگاری آنها نوشته شده بود، زمانی که او در هنگ توپخانه بریتانیا در طول جنگ جهانی اول خدمت می کرد. کتی گرین، سرپرست پروژه، آرشیودار کالج در کالج ماگدالین، گفت که در طول سفرهایش، مکاتبات روث، ثبات بسیار مورد نیاز او را در سخت ترین زمان ها فراهم می کرد.

گرین می‌گوید: «او در نامه‌هایش خودش می‌گوید، «سنگ» خانه بود. کارشناس بایگانی یادداشتی را بازگو کرد که در آن مالوری به روث گفت: «خیلی خوشحالم که تو هرگز تکان نمی‌خوری، زیرا بدون تو می‌لرزم.»

با این حال، در حالی که مالوری آشکارا به همسرش ارادت داشت، با این وجود، با وجود ترس فزاینده او برای امنیت او، بارها به هیمالیا بازگشت.

گرین گفت: «چیزی در او وجود دارد که او را راند. ممکن است این تجربه او در زمان جنگ بوده باشد، یا ممکن است فقط از آن نوع آدمی بوده باشد.»

اندرو اروین و جورج مالوری در تلاش برای صعود به قله در 8 ژوئن 1924 تیم اعزامی خود را ترک کردند. (انجمن جغرافیایی سلطنتی / گتی ایماژ از طریق CNN Newsource)

“اسناد شخصیت او”

در مجموع، این مجموعه شامل حدود 840 نامه از سال 1914 تا 1924 است. گرین به سی‌ان‌ان گفت که روث حدود 440 مورد از آن‌ها را به مالوری نوشت و دیدی بی‌سابقه و بسیار دقیق از زندگی روزمره زنان در اوایل قرن بیستم ارائه کرد.

جوخن هملب، نویسنده و کوهنوردی که بخشی از اکسپدیشن اورست بود که جسد مالوری را در سال 1999 پیدا کرد، گفت که این نامه‌ها با هم به خوانندگان نگاهی نادر از مرد پشت این افسانه را می‌دهند.

آنها واقعاً شخصی هستند. اسناد شخصیت او هستند. هملب که در پروژه اسکن شرکت نداشت، گفت: آنها بینش های منحصر به فردی از زندگی او و به ویژه در سفر 1924 ارائه می دهند – وضعیت ذهنی، برنامه ریزی دقیق، جاه طلبی های او. این گنجینه ای است که اکنون دیجیتالی شده و برای خواندن همه در دسترس است.»

در جای خود منجمد شده است

سه نامه دیجیتالی – که توسط برادر، خواهرش و یک دوست خانوادگی به مالوری نوشته شده بود – توسط اکسپدیشن تحقیقاتی مالوری و ایروین که برای جستجوی بقایای مالوری و ایروین به اورست صعود کردند، از بدن مالوری بیرون آمدند.

در 1 مه 1999، کنراد آنکر، عضو اکسپدیشن و کوهنورد، جسدی یخ زده را در ارتفاع حدود 26700 فوتی (8138 متری) پیدا کرد و از روی برچسبی که به لباس او دوخته شده بود، آن را مالوری شناسایی کرد.

انکر که در پروژه دیجیتالی کردن نامه دخالتی نداشت، گفت که جسد مالوری به درخواست خانواده در جایی دفن شد.

او به سی ان ان گفت: «بازیابی بدن در جاهای دیگر، بسیار پر زحمت است، و در آن ارتفاع بسیار خطرناک است». «ما برخی از وسایل شخصی او را که به انجمن جغرافیای سلطنتی بازمی‌گردد، جمع‌آوری کردیم، از جمله سه نامه‌ای که بعداً در کالج Magdalene اسکن شدند.

قله اورست، بلندترین قله در رشته کوه هیمالیا، همچنین بلندترین کوه روی زمین است که در مرز بین نپال و تبت – یک منطقه خودمختار در چین – از سطح دریا 29035 فوت (8850 متر) بالا می‌رود. نام تبتی آن Chomolungma به معنای “الهه مادر جهان” و نام نپالی آن Sagarmatha به معنای “الهه آسمان” است.

با این حال، این نام‌ها برای نقشه‌برداران بریتانیایی قرن نوزدهم که منطقه را نقشه‌برداری می‌کردند ناشناخته بود و در سال ۱۸۶۵ انجمن جغرافیایی سلطنتی قله را به نام نقشه‌بر بریتانیایی سر جورج اورست، نقشه‌بردار سابق هند، قله اورست نامید.

مالوری در هر سه اولین حمله بریتانیا به دامنه های اورست شرکت کرد: در سال های 1921، 1922 و 1924. هنگامی که در سال 1924 ناپدید شد، کمتر از دو هفته از تولد 38 سالگی خود فاصله داشت.

بسیاری در مورد اینکه آیا مالوری و ایروین توانستند به قله اورست برسند یا خیر، حدس زده اند. این کوهنوردان آخرین بار در اوایل بعدازظهر 8 ژوئن توسط عضو اکسپدیشن و زمین شناس، نوئل اودل، که از پشت به دنبال آنها بود و از فاصله دور آنها را نگاه کرد، دیده شدند. اودل بعداً برخی از تجهیزات آنها را در یک کمپینگ پیدا کرد، اما اثری از مالوری و ایروین وجود نداشت.

هملب گفت: «(مالوری) با وجود اینکه خانواده ای در خانه داشت و سه فرزند کوچک داشت، ریسک زیادی کرد. ما نمی دانیم که آیا انجام آن تلاش نهایی واقعا غیرمسئولانه بوده است، زیرا ما واقعاً نمی دانیم چه اتفاقی افتاده است. ممکن است در نهایت، او فقط بدشانسی داشته باشد.»

جورج مالوری، کوهنورد بریتانیایی با نامه های دیجیتالی، امید و ترس خود را درباره صعود به اورست ابراز کرد. (کالج Magdalene / AP از طریق CNN Newsource)

بسیار نزدیک، هرچند دور

چندین دهه پس از مرگ مالوری، شرپا تنزینگ نورگی و کوهنورد بریتانیایی سر ادموند هیلاری اولین کسانی بودند که به قله اورست رسیدند و در 29 می 1953 به قله رسیدند. در سال های بعد، هزاران نفر برای صعود به اورست تلاش کردند و نزدیک به 4000 نفر به قله آن رسیدند. بر اساس پایگاه داده هیمالیا، که سوابق تمام اکتشافات در هیمالیا را گردآوری می کند، بیش از 330 کوهنورد در تلاش جان خود را از دست داده اند. برخی از آن اجساد روی کوه باقی می‌مانند، در جایی که سقوط کرده‌اند یخ زده و برای کوهنوردانی که از کنار آنها عبور می‌کنند قابل مشاهده است.

انکر گفت: «اگر در این محیط بیرون هستید، با مرگ خود و دیگران صلح می کنید. “شما بالای 8000 متر هستید و زمانی که تغییرات آب و هوایی رخ می دهد یا سیستم های شما به دلیل کمبود اکسیژن از کار می افتند، خیلی سریع جدی می شود.”

هنگامی که کوهنوردان به قله کوه نزدیک می شوند، گاهی اوقات حتی در شرایط خطرناک به دلیل به اصطلاح تب قله، اجباری برای رسیدن به قله حتی به قیمت ایمنی خود، پیش می روند. معلوم نیست مالوری هنگام مرگ در تب قله بود یا نه، اما شاید فکر می کرد که شهرتش به صعود بستگی دارد.

آنکر گفت: “این لحظه تعیین کننده در زندگی او بود.”

در مقام مقایسه، ادوارد نورتون، عضو تیم مالوری، چهار روز قبل تلاش کرده بود تا به قله برسد، اما تقریباً در همان ارتفاعی که مالوری و ایروین برای آخرین بار دیده شده بودند، برگشت.

هملب گفت: «من چند سال پیش با یکی از پسران ادوارد نورتون صحبت کردم. «وقتی از او پرسیدم، فکر می‌کنی این یک شانس بود که پدرت زنده ماند و مالوری مرد؟ او گفت: “نه، فکر می کنم یک تفاوت وجود داشت: پدرم، ادوارد نورتون، به کوه نیازی نداشت.”

به عنوان یک کوهنورد، هملب این پیام را به دل گرفت.

او گفت: “این چیزی است که من شخصا از مالوری یاد گرفتم.” “شما باید بسیار مراقب باشید تا خود را به موفقیت در آن قله وابسته نکنید.”

هملب گفت که یک قرن از مرگ مالوری می گذرد، اما دیجیتالی کردن این نامه ها تضمین می کند که داستان او همچنان گفته می شود.

او افزود: “این پس از عمر من ادامه خواهد داشت، من مطمئن هستم.” “به یک معنا، این سفر است که هرگز پایان نمی یابد.”

Mindy Weisberger یک نویسنده علمی و تهیه کننده رسانه است که آثارش در مجله Live Science، Scientific American و How It Works منتشر شده است.

جورج مالوری، کوهنورد بریتانیایی با نامه های دیجیتالی، امید و ترس خود را درباره صعود به اورست ابراز کرد. (کالج Magdalene / AP از طریق CNN Newsource)

جورج مالوری، کوهنورد بریتانیایی با نامه های دیجیتالی، امید و ترس خود را درباره صعود به اورست ابراز کرد. (کالج Magdalene / AP از طریق CNN Newsource)