ماه های سرد و طولانی از زمانی که زلزله ای روستای فقیرانه عبدالله اوبلید را در کوه های اطلس مرتفع مراکش با خاک یکسان کرد، می گذرد.
هر روز او یا سایر اهالی روستا برای بررسی آوارها می آیند. آنها امیدوارند تکههای چوبی را برای گرم کردن و پخت و پز یا حتی برای بازیابی اشیاء با ارزشی که تاکنون از جستوجوی آنها دور ماندهاند، بیابند، و در تمام این مدت، اوبلید تلخ از خود میپرسد که چه زمانی کمک دولتی را که درخواست کرده است دریافت خواهد کرد.
اوبلید 35 ساله گفت: “هر بار که می پرسم، به من می گویند که این اتفاق خواهد افتاد.” اما من بچههایی دارم که باید غذا بدهم و بپوشم.»
مقامات مراکشی اعلام کردند که حدود 3000 نفر در جریان زمین لرزه 6.8 ریشتری که در 8 سپتامبر رخ داد و آسیب رساندن به بیش از 60000 خانه جان خود را از دست دادند.
از روستای اوبلید، دوزرو، در حدود 80 کیلومتری (50 مایلی) جنوب شرقی مراکش، ساکنان تعداد کشته شدگان را حدود 80 نفر اعلام می کنند.
مناره مسجد صورتی و سفید در میان آوارهای روستا که به دامنه کوه چسبیده بود خودنمایی می کند.
بازماندگان، 150 خانواده، در چند کیلومتری زمین های سنگی در کنار جاده ای با منظره کوه های پوشیده از برف پناه گرفتند.
حدود 120 نفر از آنها از دولت کمک گرفته اند. آنها یا 2500 درهم (250 دلار) کمک هزینه ماهانه دریافت کردند یا 20000 درهم (1990 دلار) برای بازسازی.
بقیه، مانند اوبلید، گفتند که نمیدانند چرا چیزی دریافت نکردهاند.
تا پایان ژانویه، دولت مراکش اعلام کرد که حدود 57600 خانواده کمک هزینه ماهانه دریافت کرده اند و بیش از 44000 خانوار کمک های بازسازی را دریافت کرده اند.
نخست وزیر عزیز آخانوش گفت که دولت “خود را برای پاسخگویی سریع و کارآمد به انتظارات مردم محلی به چالش می کشد”.
با این حال برخی از آنها ناامید برای کمک هستند.
رسانه های محلی گفتند که صدها نفر از مناطق جنوب مراکش در استان تارودانت و شهر طلعت نیاکوب از ژانویه علیه تأخیر پرداخت ها و کمک های بازسازی در شرایط سخت زمستان تظاهرات کرده اند.
ماه گذشته، فاطمه تمنی، یکی از اعضای چپگرای پارلمان، هنگام سؤال از عبدالوافی لفتیت، وزیر کشور، گفت که تلاشهای بازسازی «در ابهام و بداههسازی غوطهور هستند».
به گزارش وب سایت خبری هسپرس، او از لافتیت خواست تا اقدامی انجام دهد.
دولت مراکش اعلام کرد برخی از درخواستها به دلیل اینکه ساکنان در زمان زلزله در مناطق آسیبدیده زندگی نمیکردند یا خانههایشان هنوز قابل سکونت بود، رد شد.
در شهرهای بزرگتر مانند آمیزمیز، کارگران و کاوشگرها مشغول هستند.
به نظر می رسد که اوضاع به حالت عادی بازگشته است، حتی در شرایطی که خانواده ها هنوز در ده ها چادر زرد اهدا شده توسط مقامات زندگی می کنند. این چادرها برای محافظت در برابر باران و سرمای کوه با پارچه های برزنتی پوشانده شده اند و هر تکه زمین خالی را اشغال می کنند.