مونرو به خاطر داستان‌های کوتاهش که بر ضعف‌های شرایط انسانی تمرکز داشت، شهرت داشت.

آلیس مونرو، نویسنده کانادایی برنده جایزه نوبل که به دلیل تسلط بر داستان کوتاه شهرت داشت، در سن 92 سالگی درگذشت.

کریستین کوکرین، ناشر، مدیر اجرایی McClelland & Stewart روز سه شنبه در بیانیه ای گفت که مونرو در خانه اش در پورت هوپ، انتاریو درگذشت.

کاکرین گفت: «نوشته آلیس الهام بخش نویسندگان بی‌شماری بود… و آثار او اثری محو نشدنی بر چشم‌انداز ادبی ما بر جای می‌گذارد.

مونرو بیش از دوازده مجموعه داستان کوتاه منتشر کرد که بر ضعف‌های شرایط انسانی تمرکز کرد و در حومه روستایی انتاریو که در آن بزرگ شد، قرار گرفت.

جایزه بین‌المللی بوکر را برای مجموعه آثارش در سال 2009 دریافت کرد جایزه نوبل ادبیات در سال 2013، مونرو حدود یک دهه پیش به زوال عقل مبتلا شد و در خانه مراقبت زندگی می کرد.

جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، گفت که جهان “یکی از بزرگترین داستان نویسان خود را از دست داده است”.

او گفت: «یک نابغه ادبی واقعی… داستان‌های کوتاه او درباره زندگی، دوستی و ارتباط انسانی اثری پاک‌نشدنی بر خوانندگان گذاشت.

مونرو در 10 ژوئیه 1931 در وینگهام، انتاریو به دنیا آمد. پدرش روباه و مرغ پرورش می داد، در حالی که مادرش معلم شهر کوچک بود.

مونرو در 11 سالگی تصمیم گرفت که می‌خواهد نویسنده شود و هرگز در انتخاب شغلش تزلزل نکرد.

او یک بار در مصاحبه ای توضیح داد: “من فکر می کنم، شاید من در انجام این کار موفق بودم زیرا هیچ استعداد دیگری نداشتم.”

مونرو گفت: «من واقعاً یک روشنفکر نیستم. “هیچ وقت هیچ چیز دیگری وجود نداشت که من واقعاً به انجام آن کشیده شوم، بنابراین هیچ چیز در نحوه تداخل زندگی برای بسیاری از مردم دخالت نمی کرد.”

“این همیشه برای من جادویی به نظر می رسد.”

اولین داستان مونرو، ابعاد یک سایه، در سال 1950 منتشر شد، زمانی که او در دانشگاه وسترن انتاریو تحصیل می کرد.

مونرو سه بار جایزه فرماندار کل را برای داستان نویسی دریافت کرد، اولین مورد برای رقص سایه های شاد، مجموعه ای از داستان های منتشر شده در سال 1968. فکر می کنی کی هستی (1978) و پیشرفت عشق (1986) نیز برنده بالاترین جایزه کانادا شدند. افتخار ادبی

داستان های کوتاه او اغلب در صفحات مجلات معتبری مانند نیویورکر و آتلانتیک منتشر می شد. آخرین مجموعه آثار او، زندگی عزیز، در سال 2012 ظاهر شد.

شخصیت‌های داستان‌های مونرو اغلب دختران و زنانی بودند که زندگی‌های به ظاهر غیر استثنایی داشتند، اما با مسائلی از سوء استفاده جنسی و ازدواج‌های خفه‌کننده گرفته تا عشق سرکوب‌شده و ویرانی سن دست و پنجه نرم می‌کردند.

او اغلب به آنتون چخوف، روسی قرن نوزدهمی که به خاطر داستان‌های کوتاه درخشان‌اش شهرت داشت، تشبیه می‌شد – مقایسه‌ای که آکادمی سوئد در زمان اهدای جایزه نوبل به او انجام داد.

آکادمی که مونرو را «استاد داستان کوتاه معاصر» می نامد، همچنین گفت: «متون او اغلب به تصویر کشیدن رویدادهای روزمره اما تعیین کننده، از نوعی تجلی، که داستان اطراف را روشن می کند و اجازه می دهد پرسش های وجودی در برق آسا ظاهر شوند، وجود دارد. ”