گمشده در شرق شناسی: مسیحیان عرب و جنگ در غزه | نظرات

در 21 فوریه، اعلام شد که اسقف اعظم کانتربری جاستین ولبی از ملاقات با مونتر آیزاک، کشیش لوتری فلسطینی، پس از اینکه آیزاک در یک گردهمایی طرفدار فلسطین با جرمی کوربین، رهبر سابق کارگری بریتانیا ظاهر شد، خودداری کرد. اسحاق که خطبه شب کریسمس او به دلیل محکومیت حمله اسرائیل به غزه و سکوت همزمان مسیحیان غربی در فضای مجازی منتشر شد، بارها در میان رنج فلسطینیان خواستار صلح جهانی شده است.

یک هفته بعد، ولبی عذرخواهی کرد و پذیرفت که با آیزاک ملاقات کند. اما در عذرخواهی او پست Xاسقف اعظم اظهار داشت که دوری از اسحاق “در این زمان که رنج عمیقی برای برادران و خواهران مسیحی فلسطینی ما وجود دارد” و هیچ اشاره ای به رنج مساوی مسلمانان فلسطینی که اسحاق بارها با آنها همبستگی کرده است، اشتباه است.

امروز که کاتولیک ها و پروتستان ها عید پاک را جشن می گیرند، فلسطینی های این فرقه ها هستند از بازدید منع شده است اماکن مقدس آنها در اورشلیم. نه کلیسای انگلستان و نه دیگر کلیساهای غربی این محدودیت ها را در مورد عبادت رایگان توسط دولت اسرائیل محکوم نکرده اند.

امتناع ولبی از ملاقات با اسحاق و ادامه سکوت کلیساهای غربی در قبال جنایات اسرائیل که علیه مسیحیان و مسلمانان فلسطینی مرتکب شده اند، تنها یادآور این نکته است که برای مسیحیان عرب، جایگاه آنها در غرب به دلیل دیدگاه های شرق شناسی و اسلام هراسی نسبت به جهان عرب، ضعیف است.

مسیحیان عرب که به ندرت اجازه دارند از جانب خود صحبت کنند، یا در غرب به عنوان قربانیان بدبختی معرفی می شوند که تعداد آنها به دلیل «بنیادگرایی اسلامی» همچنان رو به کاهش است یا به عنوان مسیحیان بدعت گذار که اعتقادشان به دلیل نزدیکی فرهنگی آن به اسلام مشخص شده است. هدایت این نگاه یک نگاه شرق‌شناسانه است که جهان عرب را وحشیانه و غیرمتمدنانه می‌بیند و تنها مأموریت‌های تمدنی غرب و دولت اسرائیل به عنوان سنگری در برابر «ترور» آن عمل می‌کنند.

به نوبه خود تجارب و دیدگاه های مسیحیان عرب که در کنار همسایگان عرب یهودی و مسلمان عرب خود در صلح و امنیت نسبی از قرن هفتم تا اواخر دوره امپراتوری عثمانی و شروع امپریالیسم غربی زندگی می کردند، نادیده گرفته می شود.

از جنگ‌های صلیبی به بعد، مسیحیان غربی مسیحیان عرب را قربانی «ترور اسلامی» می‌دانند که نیاز به نجات دارند. یکی از توجیهات پاپ اوربان دوم برای اولین جنگ صلیبی (1095-1099) که منجر به فتح اورشلیم توسط غرب شد، این بود که مسلمانان کلیساها را ویران کردند، به زنان مسیحی تجاوز کردند و مردان مسیحی را مجبور به ختنه کردند.

به طور مشابه، ناظران غربی در قرون وسطی و تا قرن‌های 16 و 17 ادعا کردند که جهل و فقر الهیات درک شده جوامع مسیحی، مانند قبطی‌ها در مصر و مارونی‌ها در لبنان، به دلیل حاکمان مسلمان ستمگر است که بر آنها مالیات گزافی می‌دهند. اجازه ساخت یا تعمیر کلیساها را به آنها نداد و از طرق مختلف مسیحیان بیشتری را متقاعد کرد که به اسلام گرویدند.

زمانی که مسیحیان عرب به عنوان قربانیان «ترور اسلامی» تلقی نمی شدند، آنها را محصول آن می دانستند. این نگرش در نامه‌های مبلغان کاتولیک که توسط رم به خاورمیانه اعزام شده بودند، در تلاش برای تقویت تعداد کاتولیک‌ها در پی از دست دادن بخش‌های وسیعی از اروپا به پروتستانیسم در پی اصلاحات آشکار بود.

بسیاری از آنها از اینکه مسیحیان عرب ظاهراً اسلامی شده اند و در نتیجه به اصلاحات فرهنگی نیاز دارند، نگران بودند. آنها همچنین اعمال مذهبی مسیحی عرب و اعتقادات الهیاتی را دلیلی بر جهل و فقر و همچنین قرن ها نفوذ اسلام می دانستند.

مبلغان کاتولیک اغلب زمانی که جوامع محلی مسیحی، مانند ارتدوکس قبطی و ارتدوکس سریانی، از تغییر عقاید خود به نفع رم دوردست امتناع می‌ورزیدند، ناامید می‌شدند و از آنها به عنوان احمق‌های لجوج و نادان یاد می‌کردند که بیشتر شبیه همسایگان مسلمان و یهودی خود بودند تا آنها. هم دینان اروپایی

در دوره امپریالیسم اروپا، قدرت های اروپایی مدارس مبلغی را به عنوان بخشی از تلاش های استعماری خود در مصر، لبنان، فلسطین و سوریه تأسیس کردند. اروپایی‌ها برای اصلاح و متمدن کردن این جمعیت‌های تازه تحت سلطه تلاش کردند و مسیحیان عرب را متحدان بالقوه‌ای برای تضعیف قدرت‌های مسلمانان می‌دانستند.

در پی غرب زدگی و مدرنیزاسیون گسترده در سرتاسر امپراتوری عثمانی موسوم به اصلاحات تنظیمات (1839-1876)، جوامع مسیحی در خاورمیانه اغلب به عنوان ستون پنجم غربی که به طور بالقوه تعادل فرقه ای جامعه عثمانی را تضعیف می کردند، سیاسی می شدند. این منجر به کشته شدن 5000 نفر در کشتار حلب (1850) و کشته شدن بیش از 20000 نفر در درگیری های 1860 در کوه لبنان و دمشق شد.

در حالی که اکثر مسیحیان عرب چنین مداخلات غربی را رد کردند و بسیاری از مسلمانان از همسایگان مسیحی خود در جریان شورش ها محافظت کردند، مسیحیان عرب با این وجود، همانطور که اسامه مکدیسی مورخ استدلال می کند، «بارزترین نماد نظم جدید عثمانی اروپا محور» شدند.

با این حال، حتی زمانی که مسیحیان عرب کاتولیک، انگلیکن (مانند محقق فقید فلسطینی ادوارد سعید) یا لوتران (مانند مونتر اسحاق) هستند، آنها همچنان به عنوان عرب در درجه اول و در مرحله بعد مسیحی دیده می شوند. آنها در دیدگاه اروپایی درباره اینکه یک مسیحی باید چگونه باشد، نژادی، شرقی و پاک شده اند.

آنچه اغلب در این دیدگاه شرق شناسانه مسیحیان عرب وجود ندارد، تاریخ، فرهنگ و سنت های غنی آنهاست. کمک‌های بزرگ مسیحیان عرب، مانند حنین بن اسحاق عبادی (808-873)، که ترجمه‌ها و تفاسیر او برای حفظ فلسفه یونان باستان در قرون وسطی و پس از آن ضروری بود، و احمد فارس الشیدیق (1805/1805) نادیده گرفته می‌شوند. 1806-1887)، یکی از نویسندگان مرکزی نهضا، یا بیداری عرب، دوره ای از اصلاحات فرهنگی و مدرن سازی عظیم در جهان عرب.

مسیحیان غربی که سریعاً در مورد خشونت ادعایی ضد مسیحی و یهودی ستیز اسلام اظهار نظر می کنند، عمدتاً در مورد مصائب مسیحیان فلسطینی در دست اسرائیل سکوت کرده اند. ریشه این موضع این باور دیرینه مستشرقان است که همه اعراب «بنیادگرایان مسلمان» هستند که به قتل مسیحیان و یهودیان تمایل دارند.

اما این کثرت زندگی عرب را نادیده می گیرد و این که چگونه جهان گرایی مذهبی بین سه دین ابراهیمی برای مدت طولانی از اختلافات فراتر رفته و مردم را در سراسر جهان عرب متحد کرده است. رهبران مسیحی غربی مانند اسقف اعظم ولبی باید فراتر از دیدگاه‌های شرق‌شناسی خود ببینند که نگرانی‌های اعراب و فلسطینی‌هایی مانند مونتر اسحاق را بدون توجه به ایمانشان نادیده می‌گیرد. در غیر این صورت، کثرت جهان عرب و آینده ای واقعاً جهانی برای همه در دلهره های شرق شناسانه، اخلاقی و سیاسی غربی گم خواهد شد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوماً بیانگر موضع تحریریه الجزیره نیست.