دادگاه بریتیش کلمبیا، «حمل‌کننده‌های» شرکت خط لوله کامیون‌ها هستند

پیمانکاری که بر روی خط لوله ساحلی GasLink کار می کند بیش از 333000 دلار تخفیف مالیاتی دریافت نکرده است، زیرا قطعات ماشین آلاتی که خریداری کرده بود – و ادعا می کرد کامیون نبودند – در دادگاه عالی بریتیش کلمبیا به اندازه کافی شبیه کامیون تلقی شدند.

Ledcor Pipeline Limited پیمانکار اصلی برای غربی ترین بخش خط لوله ساحلی GasLink است که قرار است گاز طبیعی را در شمال قبل از میلاد به پایانه صادراتی در Kitimat منتقل کند.

این شرکت استدلال کرد که باید به ارزش بیش از 333,000 دلار تخفیف PST برای 11 قطعه تجهیزاتی که در ارسالی به دادگاه آنها را “حمل کننده” توصیف می کرد، می داشت.

دولت بریتیش کلمبیا تخفیف هایی را به ارزش بیش از 2.2 میلیون دلار برای سایر تجهیزاتی که شرکت برای این پروژه خریداری کرده بود تصویب کرد، اما درخواست LPL برای تخفیف در 11 مورد مورد بحث را رد کرد.

این استان استدلال می‌کند که ماشین‌ها یا کامیون‌ها یا وسایل نقلیه «شبیه به کامیون» هستند، دو دسته که بر اساس مقرراتی که برای تشویق سرمایه‌گذاری زیرساخت‌ها در پی همه‌گیری کووید-19، برای تخفیف PST واجد شرایط نیستند.

که در تصمیمی که اوایل این هفته صادر شد، وارن بی. میلمن، قاضی دادگاه عالی بریتیش کلمبیا با این استان طرف شد و نوشت که اقلام مورد مناقشه “تقریباً مطمئنا” کامیون هستند و بنابراین برای تخفیف واجد شرایط نیستند.

“حمل کننده ها” وسایل نقلیه هستند

LPL پس از اینکه تصمیم گیرندگان استانی با وزارت دارایی درخواست تخفیف آنها را برای باربرها رد کردند، پرونده را به دادگاه ارجاع داد. این شرکت به دادگاه گفت که وزارتخانه اشتباه کرده است که قطعات تجهیزات را “وسایل نقلیه” در نظر گرفته است، زیرا آنها هرگز در بزرگراه های عمومی استفاده نمی شوند و در واقع استفاده از آنها در چنین سطوحی ممنوع است.

این شرکت برای حمایت از دیدگاه خود، به تعریف «وسایل نقلیه» در قانون استانی وسایل نقلیه موتوری اشاره کرد که در بخشی از آن چنین می‌خواند: «وسیله‌ای که در آن، شخص یا شیئی در بزرگراه، روی یا توسط آن حمل می‌شود یا ممکن است کشیده شود».

LPL استدلال می کند که اگر معیارهای واجد شرایط برای یک وسیله نقلیه صرفاً این باشد که “ممکن است” برای حمل یک شخص یا چیز در بزرگراه استفاده شود، چیزهای پوچ مانند “خودروهای اسباب بازی کنترل شده با رادیو، واگن های اسباب بازی یا یخچال” را می توان وسیله نقلیه در نظر گرفت.

در حالی که میلمن موافق بود که «می» در تعریف قانون وسایل نقلیه موتوری مبهم است، با این وجود قاضی تمایزی بین حمل‌کننده‌های LPL و موارد غیرعادی‌تر قائل شد.

قاضی تشخیص داد که “سوالات برجسته ای که باید پرسیده شود” هنگام تصمیم گیری در مورد اینکه آیا چیزی وسیله نقلیه است این است که آیا “طراحی شده است یا در نظر گرفته شده است که در درجه اول برای حمل اشیا یا افراد مورد استفاده قرار گیرد” و “اینکه آیا می تواند به این روش در بزرگراه عمل کند یا خیر”. “

در تصمیم میلمن آمده است: «در مورد موارد مورد مناقشه، پاسخ به هر دو سؤال به وضوح «بله» است.

آنها دارای چرخ، محور، لاستیک، شاسی، کابین، جعبه برای حمل مواد، درب عقب، ترمز و سیلندرهای فرمان هستند.

“تقریبا مطمئنا” کامیون

انواع خاصی از وسایل نقلیه واجد شرایط تخفیف PST هستند که LPL به دنبال آن بود، اما کامیون ها اینگونه نیستند، بنابراین شرکت استدلال کرد که حتی اگر حمل کننده های آن را بتوان وسیله نقلیه در نظر گرفت، آنها کامیون نیستند.

این شرکت استدلال کرد که این وسایل نقلیه بیشتر شبیه به “بولدوزر، بیل مکانیکی، لیفتراک یا ماشین‌های سنگفرش” هستند، که همه آنها تحت برنامه BC واجد شرایط تخفیف هستند.

میلمن دوباره متقاعد نشد.

قاضی با اشاره به اینکه مقررات برنامه تخفیف بیان می‌کند که کامیون‌ها و وسایل نقلیه «مشابه» کامیون‌ها، و کامیون‌ها در قانون وسایل نقلیه موتوری به عنوان وسایل نقلیه «طراحی شده یا مورد استفاده در درجه اول برای حمل و نقل اموال» تعریف شده‌اند، پرونده LPL را رد کرد.

در این تصمیم آمده است: «این موضوعی نیست که نیاز به توسل به ابزارهای تفسیری فراتر از نگاه کردن به معنای ساده کلمات به کار رفته داشته باشد. “اگر موارد مورد مناقشه “کامیون” نیستند (که به نظر من تقریباً مطمئناً هستند)، حداقل وسایل نقلیه “شبیه به کامیون” هستند، اگر به عبارت اخیر معنای معقولی داده شود. همه.”