آیا هند به خاطر قرارداد بندر چابهار ایران با تحریم های آمریکا مواجه است؟ | اخبار تجارت و اقتصاد

هند توافقنامه 10 ساله ای را برای توسعه و بهره برداری از بندر استراتژیک چابهار ایران امضا کرده است، زیرا دهلی نو قصد دارد روابط تجاری خود را با افغانستان محصور در خشکی و کشورهای آسیای مرکزی، دور زدن بنادر در همسایه غربی خود و دشمن سرسخت پاکستان، تقویت کند.

سارباناندا سونووال، وزیر کشتیرانی هند، در حالی که دهلی نو در تلاش برای تقویت روابط با یک کشور مهم خاورمیانه است، گفت: «این (بندر) به عنوان یک شریان تجاری حیاتی برای اتصال هند به افغانستان و کشورهای آسیای مرکزی عمل می کند.

اما این توافق باعث تهدید تحریم‌های نازک از سوی ایالات متحده شده است که هند در دهه‌های اخیر روابط اقتصادی و نظامی نزدیکی با آن برقرار کرده است.

ودانت پاتل، سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا به خبرنگاران گفت: «هر نهاد، هر کسی که به معامله تجاری با ایران فکر می‌کند، باید از خطر بالقوه‌ای که خود را در برابر آن باز می‌کند و خطر بالقوه تحریم‌ها آگاه باشد».

با این حال، مقامات هندی تنش ها را کم اهمیت جلوه داده اند و سوبرهمانیام جایشانکار، وزیر امور خارجه روز چهارشنبه به خبرنگاران گفت که دهلی نو “مزایای” این توافق را به ایالات متحده اعلام خواهد کرد و از کشورها خواهد خواست که “دیدگاه محدودی نسبت به آن نداشته باشند”.

در اینجا دلیل اهمیت معامله بندر، تهدید تحریم ها و آنچه باید انتظار داشته باشیم، آمده است:

معامله بندر چابهار چیست؟

ایندیا بندر گلوبال لیمیتد (IPGL) و سازمان بنادر و دریانوردی ایران قرارداد بلندمدتی را امضا کردند که به دهلی نو اجازه می‌دهد در مدت 10 سال یک ترمینال در بندر چابهار را ارتقا داده و بهره‌برداری کند.

بندر چابهار که در جنوب شرقی استان سیستان و بلوچستان و بر روی خلیج عمان واقع شده است از دو بندر مجزای شهید کلانتری و شهید بهشتی تشکیل شده است. هند یک ترمینال در شهید بهشتی راه اندازی خواهد کرد و طبق توافق روز دوشنبه، 120 میلیون دلار برای تجهیز آن سرمایه گذاری خواهد کرد. 250 میلیون دلار تسهیلات اعتباری اضافی برای پروژه های مرتبط در بندر، ارزش قرارداد را به 370 میلیون دلار می رساند.

دو کشور اولین بار در سال 2003 مذاکرات خود را در مورد این پروژه آغاز کردند اما رگبار تحریم های آمریکا علیه ایران مانع از وقوع هر گونه تحول واقعی شد. تهران و دهلی نو پس از کاهش تحریم‌های واشنگتن بر اساس توافق هسته‌ای ایران در سال 2015، دوباره مذاکرات را از سر گرفتند.

این دو کشور به همراه افغانستان که به دنبال راه های جایگزین دور از پاکستان بود، یک توافق نامه را امضا کردند توافق سه جانبه توسعه این بندر در سفر نارندرا مودی نخست وزیر هند به ایران در سال 2016.

در آن زمان، دهلی نو متعهد شد که 500 میلیون دلار برای بازسازی یک مرکز حمل و نقل کانتینری به طول 600 متر (1969 فوت) به عنوان بخشی از تلاش های خود برای توسعه بندر اعماق دریا به عنوان یک هاب ترانزیتی سرمایه گذاری کند. چابهار در حدود 140 کیلومتری (87 مایلی) غرب بندر گوادر پاکستان قرار دارد که به عنوان بخشی از طرح کمربند و جاده چین (BRI) توسعه یافته است.

در دسامبر 2017، اولین محموله گندم هندی به افغانستان از چابهار عبور کرد که جایگزینی برای مسیر زمینی عبور از پاکستان بود.

در سال 2018، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا از توافق هسته‌ای خارج شد و تحریم‌های «فشار حداکثری» را مجدداً علیه تهران اعمال کرد که عملیات در بندر چابهار را محدود کرد.

چرا چابهار قابل توجه است؟

هند با صنعت 600 میلیارد دلاری پررونق خود، آرزوی تجارت نزدیک با همسایگان داخلی خود در غرب را دارد، اما روابط خصمانه با پاکستان به معنای ایجاد مسیر زمینی برای صادرات است.

هند با بندر چابهار از معامله با پاکستان اجتناب می کند و می تواند کالاها را ابتدا به ایران و سپس از طریق شبکه های ریلی یا جاده ای به افغانستان و کشورهای محصور در خشکی غنی از منابع مانند ازبکستان و قزاقستان حمل کند. یکی از مقامات هندی حتی از رسیدن به داخل خاک تا روسیه نیز یاد کرده است.

کبیر تنجا، یکی از اعضای اندیشکده بنیاد تحقیقاتی Observer مستقر در دهلی نو، گفت: برای هند، چابهار “یکی از محورهای سیاست های همسایگی آن” است – نوعی دروازه طلایی برای فرصت های سرمایه گذاری بیشتر در غرب و آسیای مرکزی.

این بندر در حال حاضر بخش مهمی از پروژه کریدور تجاری بین‌المللی شمال-جنوب (INSTC) را تشکیل می‌دهد که هدف آن اتصال شهرهای بزرگ مانند مرکز مالی هند بمبئی و باکو، پایتخت آذربایجان، از طریق ایران از طریق کشتی‌های تکه‌ای است. تنجا افزود: مسیرهای جاده ای و ریلی. INSTC که مسیر ارزان‌تر و سریع‌تری را برای تجارت با آسیای مرکزی به هند ارائه می‌کند، تحت تأثیر تحریم‌های آمریکا علیه روسیه و ایران نیز قرار گرفته است.

برخی تحلیلگران می گویند که توافق چابهار علاوه بر این، سنگری در برابر معاملات رقیب چین با پاکستان است. تنها چهار ساعت در شرق بندر چابهار، بندر گوادر پاکستان قرار دارد که تا حدی توسط توسعه دهندگان چینی کنترل می شود که از سال 2015 حدود 1.62 میلیارد دلار برای ارتقاء آن هزینه کرده اند.

هند و چین روابط ناآرامی دارند و در سال های اخیر یک سری درگیری های مرزی داشته اند.

آیا ایالات متحده می تواند هند را به خاطر این توافق تحریم کند؟

ایالات متحده دو بار در گذشته – در سال‌های 1974 و 1998 – پس از انجام آزمایش‌های هسته‌ای دهلی نو، تحریم‌های محدودی را علیه مؤسسه علمی هند اعمال کرده است.

اما از زمان پایان جنگ سرد، هند و ایالات متحده روابط خود را به طور قابل توجهی تقویت کرده اند و امروزه یکدیگر را در زمره نزدیک ترین شرکای استراتژیک به حساب می آورند. اگرچه هند رسماً هیچ تحریمی را که علیه کشورها اعمال شده است به رسمیت نمی شناسد مگر اینکه توسط سازمان ملل متحد تأیید شود، اما در بیشتر موارد با تحریم های آمریکا علیه ایران همراه بوده است.

هند تا چند سال پیش ایران را در زمره تامین کنندگان اصلی نفت خود قرار می داد. با این حال، از سال 2018، زمانی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا از توافق هسته‌ای ایران خارج شد و تحریم‌های شدیدی را علیه تهران اعمال کرد، هند خرید نفت از ایران را رد کرده است.

با این حال، در سال 2018، دهلی نو با موفقیت واشنگتن را لابی کرد تا معافیت‌های خاص از تحریم‌های مربوط به چابهار را به خاطر این وعده که مسیر ترانزیتی می‌تواند به افغانستان، یکی از منافع کلیدی امنیتی ایالات متحده در آن زمان، کمک کند، به دست آورد. خط آهن در حال ساخت که بندر چابهار را به افغانستان وصل می کند نیز از تحریم ها مستثنی شده است.

اما دوستی هند با ایران در حال حاضر، زمانی که حمایت تهران از گروه مسلح فلسطینی حماس در غزه باعث تحریم‌های بیشتر آمریکا شده است، دهلی نو را در تنگنا قرار داده است. برخی تحلیلگران خاطرنشان می کنند که افغانستان از زمانی که ایالات متحده در سال 2021 از این کشور خارج شد، دیگر یک منفعت کلیدی برای ایالات متحده نبوده است.

با این حال، کارشناسان تحریم های گسترده علیه هند را پیش بینی نمی کنند.

گلشن ساچدوا از دانشگاه جواهر لعل نهرو دهلی نو گفت: «تحریم اقتصاد هند در مورد چنین موضوع جزئی بسیار بعید است. وی به الجزیره گفت: «در بدترین حالت ممکن است تنها نهادهایی که در معامله بندر چابهار دخیل هستند تحت برخی تحریم‌ها قرار بگیرند.

تحریم های آمریکا علیه هند چه معنایی دارد؟

هند یکی از سریع ترین اقتصادهای جهان است که در حال رشد است. اما تحلیلگران می گویند که هرگونه تحریم ایالات متحده بر این کشور احتمالاً مهار خواهد شد و بر تجارت جهانی تأثیر نخواهد گذاشت.

تحریم های آمریکا علیه ایران پیش از این نیز به شدت به هند ضربه زده است. معافیت‌های بندر چابهار در دوران ترامپ شامل ابتکارات زیربنایی نمی‌شد که به هند اجازه می‌داد با کشورهای آسیای مرکزی که در داخل خاک قرار دارند، ارتباط برقرار کند، برای مثال، جاه‌طلبی‌های هند را مختل می‌کرد. تصمیم هند برای اجتناب از خرید نفت ایران برای جلوگیری از خطر تحریم های آمریکا، این کشور را در برابر فشارهای قیمتی از سوی دیگر تامین کنندگان آسیب پذیرتر کرده است.

اما اگر آمریکا تلاش کند بر سر چابهار سخت بازی کند، برخی تحلیلگران بر این باورند که هند سخت تر از گذشته عقب رانده خواهد شد.

تانجا، تحلیلگر گفت: چابهار مهمتر است و دهلی نو مایل است برای زنده نگه داشتن آن در طولانی مدت تلاش کند.

سارنگ شیدور، مدیر برنامه جهانی جنوب در مؤسسه کوئینسی برای استاتکرافت مسئول، یک اندیشکده مستقر در واشنگتن، گفت: اگر هند علیرغم تهدید واقعی تحریم‌های ایالات متحده به پیش برود، این سیگنالی برای واشنگتن خواهد بود.

او گفت: «کشورهای جنوبی جهانی علیرغم ترجیحات واشنگتن برای همسو کردن آنها با اهداف استراتژیک خود، به دنبال منافع خود ادامه خواهند داد.

واشنگتن باید سیاست‌های خود را که انتخاب‌هایی را به جنوب جهانی تحمیل می‌کند که می‌تواند آن‌ها را بیگانه کند و فرصت‌های ایالات متحده را در این فضای وسیع و عمدتاً بدون همسویی محدود کند، مورد ارزیابی مجدد قرار دهد.»